Frankrijk februari

In alle vroegte stappen we zondag in de auto, mijn lief en ik. Romantisch ingesteld hoopt hij op kronkelige, hobbelige, mooie, dorpse tussendoor weggetjes, om vervolgens drie uur te laat, maar volgezogen met cultuur op de plaats van bestemming te komen. Praktisch ingesteld als ik ben rijden we de hele weg over geasfalteerde snelwegen.

De hele rit hebben we last van een dikke hardnekkige mist, waardoor we zelfs een zonsopgang volledig mislopen.
We komen exact op tijd aan. In de ochtendschemering doemt een enorme expo op. In de winter zijn de markten binnen georganiseerd . Dat betekent meer kosten, dus meer serieuze handelaren en hoge prijzen. Het hele terrein staat vol met bussen van antiekhandelaren, niet de makkelijkste om mee te onderhandelen... We laten ons niet uit het veld slaan. We zijn de eerste, maar samen met ongeveer nog tweehonderd Fransen. Voornamelijk mannen in tweed en met pet en een enkele dame in bontjas. Schatzoekers.

De deuren worden geopend en razendsnel verspreiden de vele bezoekers zich in de enorme hal. We komen direct ogen te kort, want het ligt vol met prachtige spullen. Mijn geld brandt in m'n zak, maar we starten, zoals altijd, met het bepalen van het prijsniveau. Snel een aantal verkopers vragen naar diverse spullen, prijsstickers aflezen, andere klanten observeren. Het is snel duidelijk: de prijzen zijn enorm! Ik vraag mij hardop af of deze Fransen niet beter bij mij kunnen inkopen dan ik bij hen...



Dit vraagt dus om het betere zoekwerk. De dozen half onder de tafel ook, of juist bekijken, speuren naar de producten waar zij niet weg van zijn en wij wel, onderhandelen bij kramen waar weinig klanten zijn. Gaandeweg ontdekken we toch de spullen waar we voor komen. Ik laat m'n oog vallen op een enorme witte emaille kan. Een geliefd item en blijvend mooi.
Van boven een enorme snor kijken twee priemende ogen me onderzoekend aan. Hoewel ik geen gedachten kan lezen en zeker geen Franse, zie ik hem denken: "Nee hè, niet weer zo'n gierige Hollandse!" Met mijn minimale Frans, waarvan ik altijd hoop dat het schattig en aandoenlijk overkomt, ding ik af. Ik heb de kan voor de prijs die ik wilde en de man is zichtbaar blij van me af te zijn.

Een paar uur later staan we buiten, met toch een mooie lading spullen. Minder en wat duurder dan we hoopten, maar ja, het echte seizoen moet nog beginnen.
De mist is gelukkig opgetrokken en lief krijgt zijn romantische, hobbelige roadtrip naar huis...